Ab
Hij is dominant aanwezig, heeft last van uitval en we moeten uitkijken dat de hond hem niet aanvalt. We hebben het hier niet over mijn opa, maar over Ab. Ab de kerstboom. Voluit Abbies. Hij staat versierd met ballen en zilveren slingers in onze kamer. Zijn takken hebben bolle naalden, hij heeft een middelgrote stam en als je hem van de zijkant bekijkt zie je dat hij een beetje schuin staat. Maar dat is niet erg, dat onderscheidt hem juist van een kille kunstboom. Kunstbomen hebben geen geur. Ik weet nog hoe wij – ik en mijn ouders – de hal vol kerstbomen binnenliepen, en de heerlijke geur van kerstbomen ons tegemoet kwam. Hoe we eerst nog wat flirtten met een Nohrman, maar al gauw zagen dat Ab de ware was. Dat was een mooi moment.
Kerstbomen zijn gevoelige wezens. Nadat de boom uit het kerstcondoom – een populaire benaming voor de zak die om de boom heen zit – is gehaald, duurt het even voordat zijn takken helemaal zijn ontspannen. Tijdens het optuigen steekt hij af en toe een tak uit om te laten merken dat die kerstbal echt verplaatst moet worden, omdat hij zich anders niet prettig voelt. Om de ernst van de zaak te onderstrepen valt er soms ‘per ongeluk’ een kerstbal op de grond. Dat is de bal met de meeste waarde, zoals de geboortekerstbal met de naam en de geboortedatum van de jongste zoon, of de kerstbal die ooit cadeau is gedaan door de inmiddels overleden opa en oma. Het moet natuurlijk wel pijn doen.
Ab blijft tot een week na de kerstdagen. Dan worden zijn versieringen teruggedaan in de doos, en worden zijn ‘afwerpselen’ opgeveegd. Veel kerstbomen eindigen vervolgens op de stoep, waar het temidden van vuilniszakken en een ongelofelijke kou af zal takelen tot een nietige struik. Onze Ab niet. Een boom die zo lang voor warmte heeft gezorgd in onze huiskamer, verdient een ‘grande finale’. Om te laten zien hoeveel we van hem hebben gehouden, willen we hem die warmte teruggeven. En dus hakken we de boom in stukken, en stoppen we hem met tranende ogen in de kachel.
Dag, Ab. Tot volgend jaar.
Gepubliceerd op 16 december 2002